Ta strona używa Cookies. Dowiedz się więcej o naszej Polityce dotyczącej Ciasteczek.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Menu
Stowarzyszenie Jeżyczanie ZAPRASZA!

 

Społeczny Dom Kultury - Dom Tramwajarza prowadzony przez Stowarzyszenie Jeżyczanie.

Społeczny Dom Kultury finansowany jest ze środków własnych Stowarzyszenia, działa od chwili jego zasiedlenia, tj. od marca 2012 r., w obiekcie będącym własnością Miasta Poznania, przy ulicy Słowackiego 19/21.

Historia działań o zachowanie Domu Tramwajarza

Zarys powstania Domu Tramwajarza

Początki powstania Domu Tramwajarza datują się od chwili wykupienia udziałów od Spółki Koleje Elektryczne przez Miasto Poznań. Od tego czasu następuje rozwój Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego. W MPK pojawiła się idea budowy mieszkań zakładowych jak i reprezentacyjnego Domu Tramwajarza.

Lokalizacja nieprzypadkowo była wybrana w tym miejscu, zważywszy no to, iż główna zajezdnia tramwajowa znajdowała się zaledwie o krok dalej, przy ulicy Gajowej.

Miał to być obiekt służący zaspokajaniu potrzeb socjalnych i kulturalnych pracowników MPK. Należy dodać, że w przyziemiu mieściła się ochronka dla dzieci z ubogich rodzin, prowadzona przez siostry Elżbietanki z pobliskiej parafii na ul. Kościelnej. Od początku też, w tym miejscu, działała Orkiestra MPK,  która nadal ma swoją siedzibę jako Orkiestra Miejska. W owych czasach Dom Tramwajarza był miejscem służącym głównie do spotkań i różnych uroczystości zwanych rautami. Przez wiele lat był obiektem reprezentacyjnym firmy i władz miejskich.

Obiekt został usytuowany na niezabudowanej działce przy ul. Słowackiego 19/21, który z pozostałymi dwoma budynkami mieszkalnymi, od ulicy Kochanowskiego i Reja, stanowi zwarty kompleks architektoniczny, praktycznie rokujący się do zapisu jako zabytek u konserwatora miejskiego. Budynek powstał  według projektu Adama Ballenstaedta w latach 1925-1927. Dom Tramwajarza cechuje się podporządkowaniem funkcji celom architektonicznym. Głównym elementem użytkowym jest Sala Amarantowa znajdująca się  na piętrze, zwana od koloru sufitu Amarantówką.  Powierzchnia sali to117,5m² i 28m² sceny. Program obiektu przewidywał działania teatru, kina, sali tanecznej i koncertowej. Jego wystrój, jak i monumentalny charakter, idealnie wpisuje się jako miejsce spotkań i zabaw tanecznych organizowanych dla mieszkańców. Na I piętrze znajduje się reprezentacyjny foyer doświetlony światłem południowej strony budynku. Dwie blisko położone klatki schodowe, ze schodami wyłożonymi marmurem, prowadzące na piętro, potęgują reprezentacyjny charakter. Jest to jeden z nielicznych zachowanych obiektów zaprojektowanych przez Adama Ballenstaedta w prawie nie zmienionym stanie. Obok sceny znajduje się pomieszczenie garderobiane dla aktorów, lub chóru. Zarówno na piętrze jak i na parterze jest mało pomieszczeń. Natomiast w przyziemiu, w którym kiedyś mieściła się ochronka, oraz Tramwajarska Szkoła Haftu, a po wojnie przedszkole – jest inaczej. Zostało ono zaprojektowane z wieloma pomieszczeniami użytkowymi, które od  wrześniu ubiegłego roku są puste. Pomieszczenia te idealnie nadają się na działalność komercyjną.

W okresie powojennym w latach 50-70 ubiegłego wieku Dom Tramwajarza służył pracownikom MPK jako Zakładowy Dom Kultury. Była w nim biblioteka zakładowa, odbywały się spotkania ze znanymi osobistościami kultury, obiekt był dostępny zarówno dla pracowników jak i mieszkańców. Z chwilą pojawienia się telewizji, można było korzystać z tego dobrodziejstwa, w godzinach kiedy dom kultury był otwarty. Na scenie do niedawna stało pianino, służące do akompaniamentu występujących tu przedszkolaków. W latach 80-90 ubiegłego stulecia, przedsiębiorstwa państwowe stopniowo wycofywały się z finansowania działalności kulturalnej, prowadzonej na rzecz pracowników swoich zakładów. Tak samo było z Domem Tramwajarza. Ten przepiękny obiekt stał coraz bardziej pusty - zamierał, niszczał. Brak było środków na jego finansowanie i prowadzenie działalności kulturalnej.

Zmiany gospodarcze, które objęły również MPK spowodowały, że zakład budżetowy  przekształcił się w 2000 roku w spółkę. W tym czasie  pojawił się problem jak wykorzystać zbędne mienie firmy obejmujące dwa ośrodki wypoczynkowe i Dom Tramwajarza 

W 2001r Miasto Poznań powołało Fundację Socjalną Pomost z zadaniem służenia głównie pracownikom MPK i ich rodzinom. Fundacji zostały przekazane: Ośrodek Wczasowy w górach w miejscowości Kletno i Ośrodek Wypoczynkowy nad jeziorem w Skorzęcinie. Założeniem statutowym Pomostu było prowadzenie takiej działalności, że osiągane zyski miały samofinansować ośrodki wypoczynkowe i utrzymywać Dom Tramwajarza.

Założenie było słuszne - wszak np. Fundacja Kórnicka, powstała w okresie przedwojennym,  utrzymywała Zamek i bibliotekę Raczyńskich. Niestety w tym przypadku było inaczej: niedoskonałość zapisu statutu jak i brak w Fundacji kompetentnych osób spowodował, że w chwili obecnej majątek tych ośrodków został zaprzepaszczony. To potwierdzają   dokumenty i sprawozdania.

Dzięki inicjatywie Rady Osiedla Jeżyce, oraz zgodnym działaniu klubów radnych PO PiS i SLD w 2011r w budżecie Miasta przeznaczono na remont Domu Tramwajarza 340 tysięcy zł. Estrada Poznańska dokonała remontu obiektu  Po bez mała rocznym remoncie obiekt ten został odnowiony i służy społeczeństwu Jeżyc.

Już przeszło  rok działa Społeczny Dom Kultury – Dom Tramwajarza. W lipcu 2012 roku zostało powołane Stowarzyszenie Jeżyczanie, którego zadaniem jest zachowanie Domu Tramwajarza we władaniu Miasta dla obecnych i przyszłych pokoleń Jeżyc i Poznania. Naszym zadaniem jest też prowadzenie i wspieranie różnych inicjatyw kulturalnych na rzecz mieszkańców. Niebawem upłynie rok czasu od naszej działalności w DT i prowadzonych społecznie działań kulturalnych w Domu Tramwajarza. Mamy przygotowany program a dotychczasowa działalność odbywała się bez wsparcia finansowego Miasta.

Obecnie Fundacja Socjalna Pomost wystąpiła do sądu o zapłatę 4.200.000zł od Miasta tytułem rekompensaty za Dom Tramwajarza.

Od sierpnia 2017 r operatorem budynku jest Estrada Poznańska